Frederike Doeleman

Vandaag bezocht ik Claudine Dumur in het dorpje St. Dézéry. Gisteren had ik werk van haar gezien op een expositie. Een aantal werkstukken intrigeerde mij. Zij werkt met transfers op porselein. Een oude klassefoto uit de 50-iger jaren komt regelmatig terug; verder ook vogeltjes en ander vormen uit de natuur. Zij vertelde mij  hoe zij werkt; niet met de gebruikelijke transfertechniek, waarbij je een vochtg gemaakt transfer op een gestookt en geglazuurd werkstuk aanbrengt. Nee, zij had de oude klassefoto door een 'sérigraphe' als een groot negatief laten uitvoeren. De drager is waarschijnlijk een heel dun soort materiaal. Het negatief is opgespannen in een lijst. Vervolgens brengt zij op het negatief oxides aan, die ze met een schraper door de drager heen drukt, op de kleiplaat (meestal porselein), die onder de drager ligt. De kleiplaat is nog niet gestookt en nog redelijk vochtig. Zo heeft zij dus haar eigen soort van monotype ontworpen. Omdat de kleiplaat nog zacht is, kan zij  die vervolgens nog vormen. Meestal echter werkt zij ze uit tot tegeltjes. En wat was het belang van die oude klassefoto? Iemand had eens gezegd: 'Nul ne guérit de son enfance'; vrij vertaald: wat men in de jeugd heeft meegemaakt geneest nooit. Het blijkt de titel van een chanson van Jean Ferrat te zijn.